Forum bukmacherskie :: Kierowcy sezonu 2007

TELE · Wysłany: 2007-05-08, 14:21 **Kierowcy sezonu 2007**

Fernando Alonso (Mc Laren)

Fernando Alonso to przedstawiciel młodego pokolenia kierowców, któremu udało się zdetronizować Michaela Schumachera. Uzdolniony Hiszpan zaczynał od serii Kart po to aby w 1998 roku w europejskiej edycji tego serialu zająć drugie miejsce. W sezonie 1999 Fernando Alonso w przepięknym stylu zdobył mistrzostwo serii Nissan (Euro-Open Movistar), zdobywając 9 pole position i sześciokrotnie zwyciężając. Sezon 2000 w wykonaniu Alonso to już awans do przedsionka F1 – Formuły 3000, gdzie wraz z zespołem Astromega zwyciężył na prestiżowym torze Spa-Francorchamps. Sezon w F3000 Hiszpan zakończył na 4 pozycji.

Niespodziewanie w sezonie 2001 Alonso dostał szansę ścigania się w F1 za kierownicą bolidu Minardi. Mimo iż zespół Minardi nie ma wielkich szans na zdobycie chociaż punktu w F1 i reprezentuje raczej historię najbardziej prestiżowej serii wyścigowej świata, to mimo wszelkich przeciwności losu odkrył wielki talent w postaci hiszpańskiego kierowcy. Alonso spisywał się znakomicie za kierownicą bolidu Minardi. Jeździł równo i bardzo szybko, na tyle na ile pozwalały mu osiągi bolidu. Zauważył to Flavio Briatore- szef zespołu Reanult, który w sezonie 2002 podpisał kontrakt z Hiszpanem i powierzył jego rękom prace rozwojowe nad nowym bolidem Reanult. W ten oto sposób Alonso został testowym kierowcą Renault, a w kolejnym sezonie jeździł już jako podstawowy zawodnik francuskiego teamu.

Sezon 2003 był przełomowy w karierze Hiszpana. Spisując się znakomicie za kierownicą Renault został najmłodszym w historii F1 zwycięzcą sesji kwalifikacyjnej (podczas GP Malezji). W seznie tym wygrał także swoje pierwsze GP. Było to podczas wyścigu na węgierskim Hungaroringu. Alonso zdobył tam pole position, które później zamienił na zwycięstwo w przepięknym stylu dublując samego mistrza świata- Michaela Schumachera. Sezon zakończył na 6 pozycji.

Sezon 2004 to również pokaz potencjału Renault i Alonso, który dominował nad swoim partnerem z zespołu Jarno Trullim, kończąc sezon na 4 pozycji, zdobywając pole position we Francji i czterokrotnie stając na podium.

W sezonie 2005 spełniły się marzenia Fernando Alonso. Dysponując niezawodnym bolidem Renault wygrał mistrzostwa świata F1, detronizując po wielu latach Michaela Schumachera i zespół Ferrari. W sezonie tym Fernando Alonso słyszał pod koniec wyścigu siedmiokrotnie swój hymn narodowy, a przy okazji zdobycia tytułu zapisał się do annałów sportu motorowego jako najmłodszy, 24-letni zwycięzca Formuły 1.

Lewis Hamilton (Mc Laren)

Lewis Hamilton w sezonie 2007 należy do grona debiutantów w wyścigach grand prix. Jak każdy kierowca F1 swoją karierę Brytyjczyk zaczynał od kartingu. Po sukcesach w malutkich wózkach napędzanych niewielkimi silnikami w sezonie 2002 po raz pierwszy awansował do serii jednoosobowych samochodów wyścigowych- Formuły Renault, kończąc serię na trzeciej pozycji po to, aby rok później zapewnić sobie tytuł mistrzowski już na dwa wyścigi przed zakończeniem cyklu. W sezonie 2003 Hamilton wygrał 10 wyścigów, wykręcił 9 razy najszybsze okrążenie i 11 razy stanął na pole position. W sezonie 2004 młody kierowca rywalizował w europejskiej edycji F3, którą ukończył na 5 pozycji, wygrywając jeden wyścig. Po roku zbierania doświadczenie podobnie jak to miało miejsce w World Series by Renault Hamilton w sezonie 2005 zdominował F3, stając na najwyższym podium aż 15 razy. Tak wyśmienita forma dała mu awans do bezpośredniego przedsionka F1- serii GP2, która wygrał w pierwszym podejściu. Ten sukces podopiecznego zespołu McLaren dał mu możliwość odbycia pierwszego w życiu testu bolidu F1 oraz sprawił iż Ron Dennis postanowił dać mu szansę ścigania się u boku Fernando Alonso w Mistrzostwach Świata Formuły 1 w sezonie 2007.

Giancarlo Fisichella (Renault)

Giancarlo Fisichella swoje pierwsze kroki w Formule 1, jak przystało na rodowitego Włocha, stawiał wraz z zespołem Ferrari w 1996 roku. Niestety stanowisko testera nie do końca wiązało się ze szczytem ambicji młodego kierowcy, który chciał się ścigać na torze i rywalizować o punkty do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata F1. Marzenie to spełniło się jeszcze w tym samym sezonie, kiedy to Minardi zaoferowało mu wakat podstawowego kierowcy. Włoch uczestniczył w 8 wyścigach, po czym podpisał kontrakt ze stajnią Jordana. Pierwszy pełny sezon w F1 zakończył z pokaźną liczbą punktów- 20, co pozwoliło zająć 8 miejsce w klasyfikacji generalnej. W tym sezonie Giancarlo także po raz pierwszy stanął na podium, po tym jak do mety GP Belgii dojechał na drugiej pozycji.

Sukcesy wraz z zespołem Jordana sprawiły iż w sezonie 1998 zainteresował się nim włoski team- Benetton. Giancarlo nie był w stanie odmówić lukratywnej i bardzo praktycznej ofercie Benettona. Fisichelli udało się dwa razy zająć 2 pozycję oraz po raz pierwszy w karierze kierowcy F1 zdobyć pole position. Niestety 16 punktów wystarczyło tylko na 9 miejsce w klasyfikacji generalnej.
Sezon 1999 nie przyniósł poprawy formy. Giancarlo odniósł sukces jedynie w GP Kanady, zajmując 2 pozycję. Nieliczne punkty jakie udało mu się zdobyć w pozostałych wyścigach sezonu pozwoliły zająć jedynie 9 miejsce w klasyfikacji kierowców. Trzeci sezon w Benettonie nie przyniósł znacznej zwyżki formy, lecz skromne 18 punktów wystarczyło, aby zakończyć sezon na bardzo dobrym, jak na razie najwyższym w karierze, 6 miejscu.

Sezon 2001 to wielki came back firmy Renault, która w tym sezonie była dostawcą silników dla zespołu Benettona. Giancarlo zdobył tylko 8 punktów i ostatecznie zajął 11 miejsce w klasyfikacji mistrzostw świata. W sezonie 2002 Włoch powrócił do Jordana, ale kłopoty jakie przeżywał ten zespół nie pozwoliły na poprawienie statystyk. 7 punktów i ponownie 11 pozycja w generalce nie wpłynęły dobrze na morale Włocha. Sezon 2003 również za kierownicą żółtego bolidu był wyjątkowy dla Giancarlo ze względu na pierwsze zwycięstwo, które nastąpiło w trzecim wyścigu sezonu- GP Brazylii. Sympatyczny Włoch nie stanął wtedy na podium i nie usłyszał hymnu włoskiego, gdyż wyścig został przerwany ze względu na groźnie wyglądający wypadek Fernando Alonso. W zamieszaniu stewardzi pomylili się i zwycięstwo przyznali Kimiemu Raikkonenowi. Giancarlo swoje trofeum odebrał z rąk Kimiego dwa tygodnie później podczas GP San Marino. Ósmy sezon w Formule 1 Włoch spędził w zespole Petera Saubera. Równe tempo i niezawodność bolidu sprawiły iż sezon udało się ukończyć na 11 pozycji w klasyfikacji generalnej, zdobywając punkty w 9 wyścigach sezonu i nie dojeżdżając do mety tylko raz. Sezon 2005 to powrót do korzeni i angaż w zespole Renault, który w tym sezonie zdobył mistrzostwo świata konstruktorów i kierowców. Niestety to drugiemu kierowcy, Fernando Alonso przypadło najwyższe trofeum w świecie F1. Giancarlo Fisichella po wymarzonym starcie sezonu w Melbourn, gdzie zdobył pole position i wygrał wyścig, nie był w stanie dorównać w dalszej części sezonu swojemu koledze z teamu i zakończył sezon w jego cieniu na 5 pozycji.

Heikki Kovalainen (Renault)

Heikki Kovalainen to już doświadczony kierowca Formuły 1, ale 18 marca 2007 na torze w Melbourne będzie debiutował w wyścigu grand prix. Ten 26- letni Fin po raz pierwszy awansował do jednoosobowej serii wyścigowej w sezonie 2001. Była to brytyjska edycja Formuły Renault. Mimo iż serie ukończył dopiero na 4 pozycji został okrzyknięty debiutantem roku, dwukrotnie wygrywając i dwukrotnie zdobywając pierwsze pole startowe. W sezonie 2002 Kovalainen dalej ścigał się na Wyspach, tym razem w serii F3 i ponownie został okrzyknięty debiutantem roku, kończąc sezon na trzecim miejscu i wygrywając pięciokrotnie. Sezon 2003 to przesiadka do World Series by Nissan, którą w pierwszym sezonie startów ukończył na drugiej pozycji. W sezonie tym młody Fin ukończył również na drugiej pozycji prestiżowy wyścig w Macau. W sezonie 2004 Heikki zdobył mistrzostwo World Series by Nissan i dołączył do zespołu Renualt jako oficjalny kierowca testowy, rozpoczynając swoją karierę w F1. Rok później Fin dalej był oficjalnym kierowcą Renault F1, uczestnicząc również w rozgrywkach GP2, które ukończył na drugim miejscu za Nico Rosbergiem. Sezon 2006 był dla Fina ostatnim sezonem kierowcy testowego Renault. Po odejściu do McLarena Fernando Alonso, po burzliwych negocjacjach i plotkach Fin w końcu dostał szansę ścigania się w cyklu grand prix.

Felipe Massa (Ferrari)

Felipe Massa urodził się 25 kwietnia 1981 roku w Sao Paulo. Już w 1990 roku zaczął jeździć w kartingach. W 1998 roku zaczął ścigać się w Formule Chevrolet. W pierwszym sezonie w mistrzostwach Brazylii był piąty. W następnym sezonie okazał się bezkonkurencyjny i sięgnął po mistrzostwo. W następnym, 2000 roku Massa zaczął ścigać się w Europejskiej i Włoskiej edycji Formuły Renault. Ponownie okazał się najlepszy.

Następne trofeum zdobył ścigając się w Formule 3000, gdzie wygrał 6 na 8 wyścigów. Po tak owocnych latach, został kierowcą testowym w zespole Saubera. Wydawało się, że nie może odnieść wielkich sukcesów jako kierowca testowy. Jednak Felipe spisywał się na tyle dobrze, że już w 2002 roku Peter Sauber zaproponował mu rolę drugiego, podstawowego kierowcy. Początki jednak miał trudne. W pierwszym sezonie startów zdobył tylko 4 punkty, a najlepszy wynik zanotował na torze w Hiszpanii, gdzie zajął piątą pozycję. Często zdarzały mu się niewymuszone błędy. Dlatego pod koniec sezonu został zastąpiony przez Heinza-Haralda Frentzena. Massa podpisał za to kontrakt ze stajnia Ferrari, której był drugim kierowcą testowym.

Massa wrócił za kierownicę bolidu Saubera ponownie w sezonie 2004. W tym sezonie Brazylijczyk zdobył 12 punktów, a najlepszą pozycję podczas wyścigu zajął w GP Belgii, gdzie był czwarty. W sezonie 2005 znów był drugim kierowcą szwajcarskiego zespołu. Tym razem jego partnerem był Jacques Villeneuve, a sezon udało się zakończyć na 13 pozycji.

Sezon 2006 Massa spędzi u boku samego Michaela Schumachera w Ferrari. Media bardzo głośno komentowały informację o podpisaniu kontraktu z Brazylijczykiem, którego menadżerem jest syn szefa zespołu Ferrari.

Kimi Raikkonen (Ferrari)

Kimi Raikkonen to kierowca młodego pokolenia, którego losy, podobnie jak Jensona Buttona w sezonie 2000, ważyły się do ostatnich chwil przed startem pierwszej eliminacji mistrzostw świata F1- GP Australii.Ostatecznie szefostwo FIA odważyło się przyznać młodzikowi super-licencję, uprawniającą go do startów w zawodach F1.

Człowiek, który poznał się na talencie młodego Fina to Peter Sauber, dla którego w sezonie 2001 jeździł Kimi. Jak na "debiutanta z takim bolidem" Raikkonen poczynał sobie w Formule 1 bardzo dobrze. Pierwszy punkt zdobyty w pierwszym wyścigu, otwierającym sezon 2001, zapowiadał ostrą walkę o byt w F1. Dorzucone podczas GP Austrii 3 punkty za czwartą lokatę potwierdziły talent młodego Fina, który niewątpliwie jest- podobnie jak Nick Heidfeld następcą Schumachera- następcą Hakkinena.

Po wyjątkowo udanym debiucie za kierownicą Saubera Kimi Raikkonen otrzymał lukratywną ofertę od zespołu McLarena. Młody Fin zastąpił w sezonie 2002 odchodzącego na emeryturę swojego rodaka- Mikę Hakkinena. Trzeba przyznać, że Kimi godnie zastąpił dwukrotnego mistrza świata. Niestety awaryjność bolidu uniemożliwiła zespołowi McLarena odniesienie spektakularnego sukcesu. Zdecydowanie lepiej wyglądał sezon 2003, w którym to Kimi walczył na równi z Schumacherem i Montoyą. Sezon ten młody Fin zakończył na 2 pozycji i można śmiało powiedzieć, że gdyby nie zabrakło trochę szczęścia Raikkonen mógłby się zapisać do annałów sportu motorowego jako jeden z najmłodszych mistrzów świata F1.

Sezon 2004 zaczął się dla całego zespołu McLarena problemami technicznymi co odbiło się na wynikach kierowców. Kimi Raikkonen już w pierwszej części sezonu mógł zapomnieć o walce o tytuł mistrzowski. Dopiero w drugiej części sezonu zespołowi McLarena udało się trochę rozwiązać problemy i na torze w Silverstone młody Fin zdobył pole position, a na legendarnym Spa-Franchorchamps odniósł fenomenalne zwycięstwo nad Michaelem Schumacherem.

Sezon 2005 był dla Fina bardzo dobry, lecz ponownie niezawodność jednostek napędowych i bolidu sprawiły iż Fin często był karany przesunięciem o 10 pozycji w dół na starcie, po tym jak FIA wprowadziła zakaz wymiany silników podczas GP. Mimo to Kimi zdołał zdobyć 5 pole position, 7 razy wygrać wyścig i 5-krotnie stanąć na podium. Niestety wystarczyło to tylko na 2 pozycję w klasyfikacji generalnej.

TELE · Wysłany: 2007-05-08, 14:26

Jenson Button (Honda)

Jenson Button to bardzo utalentowany młody kierowca, który już w wieku 19 lat debiutował w F1, do której wkroczył wprost z brytyjskiej edycji F3. Wywołało to niezliczone dyskusje na temat postawy FIA, która przyznaje super-licencje, pozwalające na starty w F1. Krytycznie ustosunkowywał się do tej decyzji Jackie Stewart, natomiast w obronie młodzika stanął sam Michael Schumacher.

Jak się okazało obawy były bezpodstawne. Jenson w pierwszym sezonie startów (2000) w zespole Franka Williamsa zachowywał się jak "prawie" doświadczony kierowca F1. Niewiele brakowało, a już pierwszy wyścig- GP Australii 2000 Jenson zakończyłby spektakularnym, punktowanym sukcesem. Niestety nowa jednostka BMW napędzająca Williamsa Brytyjczyka nie wytrzymała trudów wyścigu i eksplodowała na kilka okrążeń przed metą. Tak czy inaczej na sukcesy Jensona nie trzeba było długo czekać. Utalentowany Brytyjczyk w sezonie 2000 zdobył 12 punktów zajmując bardzo dobrą, 8 pozycję w klasyfikacji generalnej kierowców. Frank Williams zdecydował się wynająć na dwa lata odkryty talent do teamu Benettona, gdzie Button nie mógł popisać się swoimi umiejętnościami, ze względu na awaryjność nowej, niekonwencjonalnej jednostki napędowej Renault. Sezon 2001 to zmiany w zespole Benettona, który przeistoczył się w zespół Renault co pozwoliło troche rozwinąć skrzydła kierowcy z Wysp. Sezon 2002 zakończył na bardzo dobrej 7 pozycji.

W sezonie 2003 Jenson Button przeniósł się do zespołu BAR, któremu wierny jest po dziś dzień. W biało-czerwonych barwach regularnie spisywał się lepiej od swojego utytułowanego partnera- Jacquesa Villeneuve’a, zajmując 2 razy 4 pozycję w wyścigach GP. Ostatecznie sezon 2003 zakończył na 9 miejscu. Sezon 2004 można śmiało stwierdzić był życiowym osiągnięciem Brytyjczyka. Został pokonany tylko przez kierowców Ferrari, którzy dysponowali niezawodnym bolidem. W drodze po 3 miejsce w klasyfikacji generalnej Button zdobył pierwsze w historii zespołu BAR pole position podczas GP San Marino na torze Imola oraz dojeżdżał na punktowanych pozycjach w każdym wyścigu który ukończył.

Niestety dobra passa nie trwała długo. Sezon 2005 zapowiadał się bardzo dobrze dla zespołu BAR, niestety bolidy napędzane jednostką Hondy były bardzo awaryjne co prowadziło do frustracji. Niemniej jednak w drugiej części sezonu udało się po części rozwiązać męczące problemy techniczne i Button pokazał klasę zdobywając wszystkie 37 punktów dla zespołu i kończąc sezon na 9 pozycji.

Rubens Barrichello (Honda)

Rubens Barrichello to rodak bodaj najsłynniejszego, najsławniejszego, najlepszego i niezapomnianego Ayrtona Senny, który swoim geniuszem i talentem wprawiał w zadziwienie niejednego kibica F1. To dzięki niemu Rubens Barrichello mógł po raz pierwszy stanąć na starcie wyścigu Formuły 1- GP Południowej Afryki już w roku 1993 za kierownicą bolidu Jordana.

Rubens Barrichello potocznie nazywany Rubinio już od samego debiutu wykazywał wyjątkowe zdolności do prowadzenia bolidu F1. W wieku 20 lat, kiedy to po raz pierwszy zaliczył sezon w Formule 1 w trzecim GP na torze w Donington nie wiele zabrakło młodemu Brazylijczykowi do szczęścia i pierwszego podium w karierze. Niestety zawiódł sprzęt i Rubinio nie dojechał do mety.
Aczkolwiek zgodnie z zasadą: co się odwlecze to nie uciecze, Barrichello w drugim wyścigu sezonu 1994- GP Pacyfiku rozgrywanym na torze Aida zameldował się na trzecim miejscu i stanął na podium zwycięzców. Dobra passa i szybkość zaowocowały przyzwoitym, szóstym miejscem w klasyfikacji generalnej kierowców pod koniec sezonu.

Sezonów 1995 i 1996 Brazylijczyk nie może zaliczyć do udanych. Dopiero Jackie Stewart wchodzący do F1 z nowym zespołem znalazł odpowiednią receptę na sukcesy Barrichello. Niestety oprócz wyśmienitych wyników w kwalifikacjach oraz perfekcyjnej jazdy podczas wyścigu, jednostkom napędzającym Stewarty brakowało podstawowego kryterium sprawiającego, że mogą one powalczyć w tak ekstremalnym sporcie jakim jest F1- niezawodności. Częste awarie silnika, czasami tuż przed metą sprawiły, iż Brazylijczyk w całej karierze związanej ze Stewartem tylko 4 razy stanął na podium.

W chwili, gdy w Ferrari zwolnił się wakat Eddiego Irvine, Rubens miał duże szanse stać się kierowcą tego jakże zasłużonego zespołu. Marzenie Rubinio ziściło się w sezonie 2000, kiedy to Brazylijczyk stanął na starcie u boku samego Michaela Schumachera. W tym samym roku Barrichello doczekał się także pierwszego zwycięstwa. Ta historyczna chwila miała miejsce na torze Hockenheim. Rubinio startując z 18 miejsca startowego wygrał wyścig, w sposób trochę szczęśliwy, ale wygrał. I oto po 7 latach przerwy na torach F1 można było znowu usłyszeć brazylijski hymn narodowy. Stojąc na najwyższym stopniu podium Rubinio nie krył łez, a podczas konferencji prasowej powiedział, iż zwycięstwo to dedykuje Ayrtonowi Sennie.

W sezonie 2001 Rubinio nadal jeździł w zespole Ferrari, wspierając Michaela Schumachera. Niestety w sezonie tym Brazylijczyk ani razu nie stanął na najwyższym stopniu podium. Mimo to przez cały sezon walczył o drugą lokatę w klasyfikacji generalnej z Davidem Coultahrdem. Ostatecznie Barrichello zajął trzecie miejsce do czego przyczyniła się jedna z nielicznych awarii bolidu Ferrari podczas GP USA. Sezon 2002 okazał się bardzo pomyślny dla Barrichello. Brazylijczykowi udało się wygrać 4 GP, a w sezonie 2003 do swojej statystyki Rubinio dopisał jeszcze dwa zwycięstwa.

Dominacja zespołu Ferrari uwidoczniła się jeszcze bardziej w sezonie 2004. Rubens Barrichello przegrywał tylko ze swoim partnerem z teamu- Michealem Schumacherem. Zdobył 4 pole position, 2 razy wgrał wyścig i aż 12 razy kończył go na podium co pozwoliło zająć najwyższe w życiu, drugie miejsce w klasyfikacji generalnej.
Dobra passa Ferrari skończyła się niespodziewanie w sezonie 2005, co odpiło się na wynikach Brazylijczyka. Barrichello mógł popisać się tylko drugą lokatą w inaugurującym sezon GP Australii. Sezon zakończył na 8 pozycji, która była najgorszą pozycją od czasu startów za kierownicą czerwonych bolidów. W sezonie 2006 Barrichello będzie ścigał się u boku Jensona Buttona w zespole BAR Honda.

Nick Heidfeld (BMW Sauber)

Nick Heidfeld to jeden z kilku młodziutkich kierowców robiących błyskotliwą karierę w świecie Formuły 1. Na początku związany z ekipą Prosta, później z Sauberem. Jest nadzieją na podtrzymanie niemieckich tradycji, jakie do F1 wniósł sam Michael Schumacher.
Póki co młodemu Niemcowi idzie całkiem, całkiem. Debiut w Formule 1 przypadł na sezon 2000, niestety słabe osiągi i parametry bolidu AP02 (Prosta) były powodem wielu frustracji, zarówno Nicka Heidfelda, jak i nieco bardziej doświadczonego ówczesnego partnera- Jeana Alesiego. W sezonie 2000 Nick musiał zadowolić się jedynie tym, że startował w F1, co i tak jest wielkim sukcesem.

Na pierwsze punkty oraz podium trzeba było czekać do sezonu 2001, gdzie podczas GP Brazylii odniósł swój pierwszy znaczący sukces w F1. Za kierownicą Saubera dojechał do mety na trzecim miejscu.
W sezonie 2002 do ekipy Saubera przybył Kimi Raikkonen. Nick zdobyl w sezonie 2002 7 punktów, podczas gdy jego partner aż 24. Po tym sezonie Heidfeld był bardzo rozczarowany, gdyż wolny wakat kierowcy McLarena przypadł nie jemu lecz dużo szybszemu podczas całego sezonu Raikkonenowi. Młody Niemiec musiał zadowolić się w sezonie 2003 cały czas posadą w ekipie Petera Saubera. Sezon zakończył na odległej, 14 pozycji i zakończył przygodę z zespołem Saubera. Sezon 2004 spędził w ekipie Jordana, którą nękały problemy techniczne. W całym, bardzo frustrującym, sezonie 2004 Nick Heidfeld zdobył zaledwie 3 punkty, ale już na sezon 2005 podpisał kontrakt z dużo lepiej sprawującym się teamem Williamsa. W zespole Franka Williamsa Nick iał za partnera bardzo dobrze spisującego się Marka Webbera, a mimo to potrafił nawiązać z nim walkę jak równy z równym. Pole position podczas GP Europy na Nurburgringu i drugie miejsce w GP Monaco zapowiadały dobry sezon. Niestety z powodu choroby i kontuzji Heidfeld musiał opuścić ostatnie pięć wyścigów. Po 14 wyścigach był w klasyfikacji generalnej wyżej niż jego kolega z teamu i ostatecznie zakończył sezon z 28 punktami, oczko niżej niż Mark Webber.

Robert Kubica (BMW Sauber)
Robert Kubica urodził się 7 grudnia 1984 r. w Krakowie. Przygodę z motoryzacją rozpoczął dość wcześnie, bo już w wieku niespełna 4 lat. W krakowskim salonie mały Robert wypatrzył spalinową miniaturkę samochodu terenowego. Rodzice długo nie chcieli się zgodzić, ale w końcu autko o mocy kilku koni mechanicznych stało się jego pierwszym pojazdem. Slalomy wokół butelek ustawionych na podwórku szybko jednak przestały wystarczać i ojciec Roberta sprawił mu pierwszego w życiu gokarta. Mały kierowca był jeszcze zbyt młody na starty w zawodach (w Polsce trzeba mieć ukończone 10 lat, by rozpocząć karierę w kartingu), więc chwilowo musiały wystarczać treningi. Codziennie po szkole ojciec zabierał Roberta na tor kartingowy w Częstochowie.

Systematyczne treningi zaowocowały w momencie rozpoczęcia kariery zawodniczej. Podczas trzech lat startów w naszym kraju Robert zdobył sześć tytułów mistrza Polski. Ojciec zadecydował zatem, że czas podbić Europę. Wybór padł na Włochy, kraj z najsilniejszą ligą kartingową świata. Kubica już w pierwszych startach pokazał się z bardzo dobrej strony i szybko dostał propozycję startów w ekipie fabrycznej.

W 1998 r. Robert Kubica zdobył kartingowe mistrzostwo Włoch jako pierwszy cudzoziemiec w historii. Na dokładkę młody Polak został wicemistrzem Europy i wygrał prestiżowe zawody Monaco Kart Cup rozgrywane na fragmencie słynnego toru Formuły 1. Rok później obronił mistrzostwo Włoch, dorzucił mistrzostwo Niemiec oraz wygrane w zawodach Monaco Kart Cup, Margutti Trophy oraz Elf Masters w paryskiej hali Bercy. W sezonie 2000, ostatnim w kartingu, Robert wywalczył czwarte miejsca w mistrzostwach Europy i Świata. Pod koniec sezonu zaliczył pierwsze testy w samochodach – w Formule Renault 2000.

Pierwszy sezon startów w samochodach przyniósł Kubicy pierwsze w karierze pole position w wyścigach samochodowych i angaż w RDD. W sezonie 2002 Robert wygrał cztery wyścigi i wywalczył tytuł wicemistrza Włoch w Formule Renault, a w serii Eurocup uplasował się na siódmym miejscu. Pod koniec sezonu Robert wystartował gościnnie na brazylijskim torze Formuły 1 – Interlagos, gdzie zdobył pole position i odniósł zdecydowane zwycięstwo.

Awans do Formuły 3 został opóźniony przez wypadek drogowy, w którym jadący jako pasażer Robert doznał złamania ręki. W spóźnionym debiucie na torze Norisring, z osiemnastoma śrubami w złamanym dwa miesiące wcześniej ramieniu Robert Kubica odniósł wspaniałe zwycięstwo na oczach 126 tysięcy kibiców. Skrócony sezon w Formule 3 Robert zakończył na 12. miejscu w klasyfikacji. Końcówka sezonu znów była udana – Robert zwyciężył w ulicznym wyścigu Sardinia Master, dobrze zaprezentował się także w prestiżowych wyścigach w Macau i Korei (piąte miejsce). Drugi sezon w mistrzostwach F3 Euro Series, spędzony w barwach fabrycznej ekipy Mercedesa, Robert zakończył na siódmej pozycji. W rozgrywanym w Macau Pucharze Interkontynentalnym FIA zdobył pole position, pobił rekord toru i zajął drugie miejsce. Wyścig ten uważany jest za nieoficjalne mistrzostwa świata Formuły 3.

Udane testy w zespole Epsilon Euskadi, startującym w Formule 3,5 w ramach World Series by Renault, zaowocowały kontraktem na sezon 2005. Już pierwszy wyścig, w belgijskim Zolder, pokazał, że Robert – mimo młodego wieku i braku doświadczenia w startach tak mocnymi samochodami – doskonale daje sobie radę ze starszymi, bardziej doświadczonymi i utytułowanymi kolegami. Wygrał drugi wyścig w Zolder i objął prowadzenie w punktacji. W sezonie 2005 jeszcze trzykrotnie zwyciężał i w portugalskim Estoril sięgnął po mistrzowski tytuł.

W listopadzie po raz trzeci w swojej karierze wziął udział w prestiżowym wyścigu Formuły 3 w Macau, gdzie zajął drugie miejsce. Dwa tygodnie później Robert Kubica w nagrodę za zdobycie mistrzowskiego tytułu World Series by Renault odbył po raz pierwszy testy w Formule 1 w zespole Renault F1 Team. Wyniki uzyskane przez Polaka wywarły duże wrażenie w środowisku Formuły 1. Trzy tygodnie później Robert Kubica podpisał kontrakt z BMW Sauber F1 Team, na mocy którego w sezonie 2006 będzie pełnił funkcję kierowcy testowego a w ramach weekendów Grand Prix jego zadaniem będzie udział w piątkowych sesjach treningowych oraz funkcja kierowcy rezerwowego.

2006
- Rola kierowcy testowego w zespole BMW Sauber F1
- Debiut w wyścigu Grand Prix F1 podczas GP Węgier
- Pierwsze podium, trzecie miejsce w GP Włoch
2005
- starty w World Series by Renault (FORMUŁA RENAULT 3.5)
- cztery zwycięstwa (Zolder, Bilbao, Oschersleben x2)
- trzy pole position (Le Mans, Bilbao, Oschersleben)
- Mistrz World Series by Renault 2005
- drugie miejsce w Macau Formuła 3 Grand Prix
2004
- starty w F3 Euro Series (FORMUŁA 3) w zespole Muecke Mercedes
- drugie miejsce w Macau Formuła 3 Grand Prix (w zespole Manor Motorsport, pole position i rekord toru)
2003
- starty w F3 Euro Series (FORMUŁA 3) w zespole Prema Powerteam
- zwycięstwo podczas debiutu w Formule 3 na torze Norisring
- zwycięstwo w wyścigu F3 Sardinia Master
2002
- starty we włoskiej i europejskiej serii Formuły Renault 2000
- tytuł wicemistrza Włoch Formuły Renault 2000 i cztery zwycięstwa (w tym dwa na torach Formuły 1: Imola i Spa Francorchamps)
- pole position i zwycięstwo na torze Formuły 1 – Interlagos (Brazylia) – w gościnnym starcie w Mistrzostwach Brazylii Formuły Renault
2001
- starty w Formule Renault 2000
- podpisanie kontraktu z RDD
- pierwsze pole position w wyścigach samochodowych
2000
- starty w Mistrzostwach Europy i Mistrzostwach Świata (KARTING)
- czwarte miejsce w Mistrzostwach Europy
- czwarte miejsce w Mistrzostwach Świata
1999
- starty w Międzynarodowych Mistrzostwach Włoch i Niemiec (KARTING)
1998
- starty w Międzynarodowych Mistrzostwach Włoch oraz Mistrzostwach Europy (KARTING)
- tytuł Międzynarodowego Mistrza Włoch
- tytuł Wicemistrza Europy
- zwycięzca prestiżowego Monaco Kart Cup
1995
- starty w Mistrzostwach Polski (KARTING)

TELE · Wysłany: 2007-05-08, 14:32

Ralf Schumacher (Toyota)
Ralf Schumacher to młodszy brat osławionego Michaela Schumachera, który do tej pory ścigał się w cieniu wielkiego i utytułowanego brata. Swoją karierę Ralf Schumacher zaczynał podobnie, jak brat- od kartingu, po czym posypały się kontrakty z F3, gdzie w sezonie 1995 młody Niemiec zajął drugą pozycję w klasyfikacji generalnej, wygrywając prestiżowy wyścig- GP Macau.

Tak wyśmienita forma oraz patronat wielkiego, już utytułowanego brata, sprawiły, iż Ralf awansował do grona zawodników japońskiej F3000- Formuły Nippon, gdzie już w pierwszym (i ostatnim) sezonie startów w tej klasie zwyciężył, zdobywając mistrzostwo. Te wyniki sprawiły, iż zainteresował się nim Eddie Jordan, który przed laty dał szansę ścigania się w swoim zespole Michaelowi Schumacherowi. Tak więc swój pierwszy wyścig F1 Ralf zaliczył podczas GP Australii '97 na torze w Melbourne. Nie długo trzeba było czekać na pierwszy poważny sukces Niemca. Podczas GP Argentyny młodszy Schumi po raz pierwszy stanął na podium Formuły 1, zajmując tam trzecie miejsce. Ostatecznie pierwszy sezon w F1 Ralf Schumacher zakończył z 11 punktami na koncie. Po czym Eddie Jordan postanowił przedłużyć kontrakt z niemieckim kierowcą na sezon 1998, gdzie mimo licznych szkolnych błędów Ralf odnotował sukcesy w Spa w walce o GP Belgii zajmując drugie miejsce oraz na torze Monza podczas GP Włoch zajmując 3 pozycję i ostatecznie kończąc sezon na 10 miejscu z dorobkiem 14 punktów.

Te drobne sukcesy wystarczyły, aby Ralfem zainteresował się zespół Willimsa. Najwyraźniej było to dobre posunięcie ze strony Franka Williamsa. Ralf regularnie dojeżdżał do mety zarabiając dla siebie i zespołu kolejne punkty, które pod koniec sezonu pozwoliły mu na zajęcie bardzo wysokiej- szóstej lokaty w klasyfikacji kierowców. Sezon 2000 w zespole Williamsa przyniósł wielkie zmiany. Otóż po wieloletniej przerwie do F1 powróciło BMW, które dostarczać zaczęło jednostki napędowe dla stajni Ralfa Schumachera. Jak można było się domyślać brak doświadczenia oraz dynamicznie podjęte decyzje o wkroczeniu do świata Formuły 1 nie mogły zapowiadać od razu triumfów. Częste awarie silnika oraz spora dawka pechu sprawiły, iż Niemiec zdobył tylko 24 punkty, które jednak pozwoliły na zajęcie dobrego, bo lepszego niż w poprzednim sezonie, piątego miejsca w klasyfikacji generalnej.

Począwszy od GP Australii sezon 2001 miał być bardzo udany dla Ralfa. Niestety nic nie mogło powstrzymać częstych awarii silnika. Dopiero w sezonie 2002 BMW poprawiło znacząco silnik, a mariaż Williamsa z producentem opon Michelin wyszedł na dobre kierowcom brytyjskiego zespołu. Sezon 2003 jak do tej pory był najlepszym sezonem młodego Schumachera. Mimo licznych błędów Ralf zgromadził na swoim koncie 58 punktów co pozwoliło zająć dopiero 5 pozycję w klasyfikacji generalnej.
Sezon 2004 był pechowy dla Ralfa ze względu na poważne wypadki. Najgroźniejszy wydarzył się podczas GP USA, gdzie Ralf stracił panowanie nad bolidem na najszybszym zakręcie toru i roztrzaskał swój bolid o bandę ochronną. Po tym wypadku młodszy z braci Schumacherów przechodził rehabilitację, która miała pomóc wrócić mu do formy sprzed wypadku. Ominęło go w ten sposób 6 wyścigów.

Kolejny sezon w wykonaniu Ralfa to przeprowadzka do zespołu Toyoty, gdzie często był pokonywany przez swojego partnera z teamu- Jarno Trulliego. Mimo to Niemiec odznaczał się stabilną formą zdobywając pole position w GP Japonii oraz zajmując drugie miejsca w wyścigach na Węgrzech i Chinach. Sezon zakończył na 5 pozycji.

Jarno Trulli (Toyota)
Jarno Trulli zapoczątkował swoją przygodę z Formułą 1 w sezonie 1996, kiedy to został dostrzeżony przez Flavio Briatore i zatrudniony jako kierowca testowy w zespole Benettona. W tym samym sezonie udało mu się wygrać niemieckie mistrzostwa Formuły 3. Pierwszy oficjalny start w F1 Trulli odbył w sezonie 1997 jako podstawowy kierowca Minardi. Jednak w połowie sezonu zmienił barwy klubowe, kiedy to Alain Prost został zmuszony do znalezienia w zastępstwie kontuzjowanego w wypadku Oliviera Panisa, kierowcy mogącego powalczyć o "drobne" punkty do klasyfikacji konstruktorów dla teamu Prosta.

Los chciał, że wybór padł na młodego Włocha. Ostatnie siedem wyścigów sezonu 1997 Trulli przejeździł dla francuskiej stajni. Niewiele brakowało, aby w spektakularny sposób Trulli odniósł swój pierwszy sukces na torach F1. Jadąc na niezagrożonej pierwszej pozycji podczas GP Austrii '97 na drodze ku pierwszemu zwycięstwu w karierze Włocha stanęła usterka silnika, która skutecznie wyeliminowała go z wyścigu.

Swoją postawą Włoch zasłużył na pełnoetatowy kontrakt na sezon 1998. Niestety koligacja Prosta z dostawcą silników- Peugeotem sprawiła, że bolidy tej stajni częściej przebywały w garażach pod czujnym okiem inżynierów, niż na torze. Dlatego też Trulli zdobył tylko 1 punkt w mistrzostwach, dojeżdżając na 6 pozycji podczas GP Belgii na torze w Spa, a sezon 1999 nie przyniósł większych zmian. Trulli nadal ścigał się dla Prosta, który dysponował niewiarygodnie zawodnymi silnikami Peugeota. Więc jakże wielkie było zdziwienie członków zespołu, gdy ich podopieczny podczas GP Europy dojechał do mety na premiowanym 6 punktami, drugim miejscu tuż za plecami Johnnego Herberta. Sezon 1999 Włoch zakończył na 11 pozycji w klasyfikacji kierowców.

Nie pomogła nawet przesiadka na Jordana w roku 2000. Właściciel zespołu- Eddie Jordan, który myślał, iż powoli nadchodzi czas jego sławy ogromnie się zawiódł. Nie tyle na kierowcach, co na nowym EJ 10, który rzadko kiedy dojeżdżał do mety. Po sukcesach zespołu Jordana w sezonie 1999, wyniki w roku 2000 były uznane za wielką porażkę żółtego teamu, a Jarno Trulli zdobył zaledwie 6 punktów, które pozwoliły zakończyć mu sezon na 10 miejscu.

W sezonie 2002 włoski kierowca powrócił pod skrzydła Flavio Briatore, tym razem dostając wakat podstawowego kierowcy stajni Renault. W sezonie tym Trulliemu udało się zdobyć 9 punktów co wystarczyło na zamknięcie sezonu na 8 pozycji. W kolejnym sezonie raczkujący zespół Renault powoli zaczynał osiągać swoje pierwsze sukcesy. Awarie bolidu aż 5-krotnie wykluczały Włocha z walki o zwycięstwo niemniej jednak w pozostałych wyścigach prócz jednego Trulli kończył na punktowych pozycjach. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej uplasował się na 8 pozycji.

Sezon 2004 Trulli zaczął od dwóch pole position i zwycięstwa w prestiżowym wyścigu o GP Monaco. Niestety spadek formy nastąpił w drugiej części sezonu i na 3 wyścigi przed końcem sezonu Włoch pożegnał się z zespołem Renault po to, aby przedwcześnie zadebiutować w zespole dla którego miał się ścigać w roku 2005- Toyocie. Po perturbacjach z kierownictwem Renault Trulli w sezonie 2005 pokazał się z bardzo dobrej strony zwłaszcza w kwalifikacjach. Jedno pole position i kolejne 13 kwalifikacji w pierwszej piątce stawiały Włocha w bardzo dobrym świetle. To także Jarno Trulli zaliczył dla Toyoty najlepszy wynik w historii- drugie miejsce w Malezji i Bahrajnie. Niestety także i tym razem kierowca ten miał problemy z utrzymaniem formy w końcówce sezonu i ostatecznie zamknął go za swoim partnerem z zespołu- Ralfem Schumacherem na 7 miejscu.

David Coulthard (Red Bull)
David Coulthard to jeden z najszybszych kierowców Formuły 1, który swoją postawą i wolą walki zjednał sobie sympatię wielu kibiców, nie tylko ze Szkocji. Potocznie nazywany "brave heart" (ang. waleczne serce) swoją karierę z wyścigami F1 zapoczątkował w 1994 roku, kiedy to został zatrudniony jako kierowca testowy w stajni Williamsa. Po tragicznej śmierci Ayrtona Senny, który wtedy ścigał się w zespole Franka Williamsa, miejsce testera zamieniło się na miejsce drugiego kierowcy- obok sławnego Damona Hilla. Już w swoim drugim wyścigu- GP Hiszpanii, dysponując bardzo szybkim bolidem DC zaliczył pierwsze punkty w karierze zawodowego kierowcy F1, zajmując 5 pozycję. Ostatecznie zakończył sezon na 8 miejscu z 14 punktami na koncie.

Sezon 1995 także w stajni Williamsa zaowocował pierwszym zwycięstwem- GP Portugalii- oraz końcowym sukcesem- trzecim miejscem w klasyfikacji generalnej kierowców. Te sukcesy sprawiły, iż Szkotem zainteresował się podnoszący z kryzysu team z Woking- McLaren. David Coulthard mimo początkowych zwycięstw nad swoim partnerem- Miką Hakkinenem został zepchnięty w 1998 roku na drugoplanową pozycję w zespole. Podobnie było w sezonie 1999, kiedy to Szkot zakończył sezon na 4 miejscu w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 48 punktów, co przy 76 punktach Miki było średnim wynikiem.

Sezon 2000 był dla DC sezonem wielkich zmian- przede wszystkim psychicznych. Stało się to za sprawą głośnego wypadku lotniczego, który dla utalentowanego kierowcy i jego narzeczonej o mały włos nie zakończyłby się tragicznie. Samolot Coultharda rozbił się pod Lyonem, we Francji, a życie pasażerów uratował tylko i wyłącznie refleks Szkota. Po tym wypadku niespodziewanie, mimo kontuzji Coulthard zaczął ścigać się z zawrotną prędkością, nie bojąc się otwartej walki z samym Michaelem Schumacherem. Pierwsze miejsca we Francji i Monaco pokazały na co stać Szkota. Ostatecznie sezon 2000 Coulthard zakończył na 3 pozycji za swoim partnerem- Miką Hakkinenem oraz Michaelem Schumacherem.

Sezon 2001 był wyjątkowy ze względu na fakt, że dotychczasowy jego partner i lider teamu McLarena- Mika Hakkinen odnotował drastyczny spadek formy- dzięki temu to DC stał się pierwszoplanowym kierowcą mającym walczyć o mistrzostwo, co jednak było niemożliwe ze względu na awaryjność nowych silników Mercedesa. Sezon 2002 miał być przełomowym w karierze DC, za sprawą zmiany dotychczasowego partnera. Mikę Hakkinena zastąpił młody Kimi Raikkonen. Na nieszczęście Szkota to właśnie Kimi nadawał tempo w zespole McLarena i Coulthard po raz kolejny został zepchnięty na drugi plan. Sezon 2003 nie przyniósł wielkich zmian. Sezon 2004 był dla Szkota ostatnim sezonem w stajni McLarena i przyniósł drastyczny spadek formy. Najwyższym miejscem jakie udało mu się zająć we wszystkich wyścigach sezonu była 4 pozycja podczas walki o GP Niemiec na Hockenheimringu. W sezonie 2005 Szkot podpisał kontrakt ze stajnią Red Bulla, która budowała swój nowy zespół i potrzebowała doświadczonego kierowcy, którego celne uwagi mogłyby pomóc w rozwoju bolidu. Równa jazda i niezawodność sprawiły iż Coulthard zdobył 24 punkty w klasyfikacji generalnej z 34, które zdobył jego zespół w tym sezonie.

Mark Webber (Red Bull)
Mark Webber to doświadczony kierowca z Antypodów. Swoją karierę jako zawodowy kierowca zaczynał w brytyjskiej edycji F3 w roku 1996, kończąc sezon na drugiej pozycji. W sezonie 1998 był partnerem Bernda Schneidera w mistrzostwach FIA serii GT. W lidze tej Webber zajął drugie miejsce z trzema zwycięstwami na koncie. W sezonie 1999 wraz z zespołem Mercedesa AMG wystartował w słynnym wyścigu 24-godzinnym Le Mans. Zespół ten jednak wycofał się z zawodów po tym jak wykryto wady w zespołach aerodynamicznych mogących zagrażać życiu kierowców.

Sezon 2000 to występy w przedszkolu F1- Formule 3000 w barwach zespołu eurobet Arrows. Australijczyk zajął w nich 3 pozycję. W kolejnym sezonie Webber kontynuował swoją przygodę z F3000, poprawiając swój wynik o jedno oczko i kończąc sezon na 2 pozycji, zaliczając po drodze 3 zwycięstwa. Dobra forma prezentowana w zawodach F3000 pozwoliła mu objąć także rolę kierowcy testowego zespołu Benetton.

Sezon później Australijczyk w znakomitym stylu zadebiutował w teamie Minardi. Podczas swojego domowego GP Australii, które inaugurowało sezon 2002 Webber zajął punktowaną, piątą pozycję, co jak na zespół Minardi było ogromnym sukcesem. W reszcie sezonu kierowca ten także prezentował najwyższą formę po to aby rok później występować w barwach zespołu Jaguar, zajmując dwukrotnie trzecie pola startowe w Brazylii i na Węgrzech. W sezonie tym Australijczyk zdobył 17 z 18 wszystkich punktów jakie zdobył zespół Jaguara i ostatecznie zamknął sezon na 10 pozycji.

Sezon 2004 był ostatnim sezonem w Jaguarze. Z trudem wywalczone 7 punktów z 10, które zdobył zespół były podkreślone przez wyśmienitą formę podczas kwalifikacji do GP Malezji gdzie stanął tuż za zwycięzcą.

W sezonie 2005 Mark Webber ścigał się dla zespołu Franka Williamsa. Niestety słaba konkurencyjność bolidu jakim dysponował Australijczyk przyćmiła jego debiut w tak znakomitym zespole. Dobre występy w kwalifikacjach potwierdzone aż siedmiokrotnym zajmowaniem miejsca w pierwszej piątce nie odzwierciedlały formy zespołu podczas wyścigu. Mark Webber tylko raz w sezonie 2005 stanął na podium, było to trzecie miejsce w GP Monaco. Ostatecznie sezon zakończył na 10 pozycji.

Nico Rosberg (Williams)

Ten urodzony 27 czerwca 1985 roku w Wiesbaden (Niemcy) kierowca, w 1996 r. rozpoczął starty w kartingu. W 2002 r. przeniósł się do Niemieckiej Formuły BMW. Wygrał całą serię i postanowił przenieść się do europejskiej Formuły 3. Startował tam razem z ojcem, Keijo Erik "Keke" Rosbergiem. W sezonie 2005 występował w Serii GP2. Tam zdobył tytuł mistrza świata. Od kwietnia 2005 r został kierowcą testowym stajni Williams.

W sezonie 2006 debiutował w Formule 1 w barwach Williamsa. Sezon ten należał do średnio udanych. Młody Nico po bardzo dobrym występie w pierwszych wyścigach sezonu przestał spisywać się rewelacyjnie, a jego bolid często odmawiał posłuszeństwa. Sezon 2007 zapowiada się lepiej dla Franka Williamsa i być może pozwoli rozwinąć skrzydła młodemu Niemcowi.

Alexander Wurz (Williams)
Alexander Wurz to jeden z weteranów Formuły 1 i jeden z najstarszych aktualnie ścigających się zawodników. Swoją karierę Austriak zaczynał w Formule Ford 1600, której w sezonie 1991 został mistrzem narodowej edycji, a w międzynarodowych zawodach zajął drugą pozycję. Po zdobyciu w kolejnym sezonie mistrzostwa międzynarodowego, Wurz awansował do F3. Został Mistrzem Austrii, a w zawodach niemieckiej edycji był 13. Po kilkuletniej przygodzie z F3, w roku 1996, Alexander Wurz został najmłodszym w historii zwycięzcą 24- godzinnego wyścigu Le Mans, a w klasyfikacji generalnej zawodów GT organizowanych przez FIA był 16.
Do sezonu 1997 Alexander Wurz przystąpił jako kierowca testowy i rezerwowy włoskiego zespołu F1- Benetton. W tym samym okresie brał również udział w mistrzostwach GT wraz ze stajnią Mercedesa, odnosząc zwycięstwo na legendarnym torze Donington. W sezonie tym Austriakowi udało się także wystąpić w trzech wyścigach F1: Kanada, Francja i Wielka Brytania, w których łącznie zdobył cztery punkty. Przez kolejne trzy sezony Austriak występował już jako pełnoetatowy, podstawowy kierowca zespołu Benetton, po to aby z końcem sezonu 2000 dołączyć do ekipy testowej McLarena.
Od sezonu 2001 Wurz testował nowe rozwiązania dla zespołu z Woking. Po czterech latach poświęconych testom McLarena, w sezonie 2005 nadarzyła się okazja wystartowania w wyścigu F1. Austriak wystąpił w GP San Marino, zastępując kontuzjowanego Juana Pablo Montoyę. Z końcem tego sezonu Wurz zakończył współpracę z McLarenem i dołączył do zespołu Franka Williamsa w roli testera. Po roku spędzonym w brytyjskim teamie, Wurz został powołany na posadę kierowcy podstawowego. Jak po tylu latach testów spisze się w wyścigach przekonamy się w sezonie 2007.

Vitantonio Liuzzi (Toro Rosso)
Vitantonio Liuzzi urodził się w Locorotondo w 1981 roku. W sezonie 2005 zasiadł czterokrotnie za kierownicą bolidu F1 podczas wyścigu GP. Broniąc barw Red Bulla zdobył swoją najwyższą, ósmą pozycję podczas Grand Prix San Marino. Kolejne jego starty były jednak na tyle rozczarowujące, że na resztę sezonu został zdegradowany do roli kierowcy testowego. W sezonie 2006 pełnił funkcję pierwszego kierowcy zespołu Toro Rosso należącego do Red Bulla.

Do największych dotychczasowych osiągnięć Liuzziego, oprócz punktu zdobytego w F1, należy mistrzostwo FIA Formuły 3000 zdobyte w roku 2004. Sezon wcześniej, w tym samym cyklu, uplasował się na czwartej pozycji, zdobywając tytuł najlepszego debiutanta. Wcześniej, od 2001 roku, ścigał się bez większych sukcesów w rozmaitych seriach europejskich. Sezon 2007 Włoch spędzi ponownie za kierownicą bolidu Toro Rosso.

Scott Speed (Toro Rosso)
Jego przygoda ze ściganiem rozpoczęła się w 2002 roku, kiedy wygrał program organizowany przez Red Bulla, mający na celu wyłonienie młodych talentów. Nagrodą była posada kierowcy w brytyjskiej Formule 3 w sezonie 2003. Nie był to jednak udany rok, Speed nie mógł wziąć udziału we wszystkich GP z powodów zdrowotnych. W kolejnym sezonie pokazał jednak, że ma nieprzeciętny talent, wygrywając Formułę Renault. Sezon 2005 spędził w GP2, gdzie zajął trzecią pozycję. Podczas GP Kanady i USA pełnił także rolę kierowcy testowego teamu Red Bull. Urodzony w USA (Manteca) w 1983 roku Speed w sezonie 2006 w końcu zadebiutował w F1, podpisując kontrakt z zespołem Toro Rosso. Amerykanin przedłużył umową z zespołem i w sezonie 2007 także zasiądzie za kierownicą bolidu STR.

TELE · Wysłany: 2007-05-08, 14:35

Christijan Albers (Spyker)
Ten 28-mio letni Holender w tym sezonie występować będzie w barwach zespołu Spyker. Dotychczas zdobył 4 punkty w Mistrzostwach Świata F1 i nigdy nie stanął na żadnym stopniu podium. Pierwszym poważnym trofeum, które zdobył Albers to mistrzostwo w niemieckiej edycji F3. W sezonie 2001 Został testowym kierowcą Minardi. W sezonie 2005 startował w barwach Minardi. Sezon 2006 spędził za kierownicą zespołu Midland/Spyker.

Adrian Sutil (Spyker)
-brak-

Takuma Sato (Super Aguri)
Takuma Sato urodził się 28 stycznia 1977 roku. Karierę rozpoczynał od kartingu w Japonii. W 1998 roku przeprowadził się do Anglii, aby tam rozpocząć walkę o miejsce w bolidzie F1. Do sezonu 1999 występował w Formule Junior, a pod koniec roku 1999 przeniósł się do Formuły 3. W sezonie 2000 był trzeci, a w 2001 zdobył tytuł mistrzowski. Zaowocowało to angażem w zespole Jordana w sezonie 2002. W sezonie 2003 został kierowcą testowym zespołu BAR. Jednak i w tym sezonie wystąpił w zawodach o GP, kiedy to zastąpił Jacquesa Villeneuve w ostatnim wyścigu sezonu. W Sezonie 2004 startował już w barwach BAR jako podstawowy kierowca. Stał się drugim Japończykiem, który stanął na podium. Miało to miejsce podczas GP USA. Sezonu 2005 Takuma Sato nie zaliczył jednak do udanych. Spowodował wiele kolizji, zdobył tylko 1 punkt. W sezonie 2006 występował w nowym zespole Super Aguri, nie zdobywając żadnego punktu- głównie z powodu dużo słabszego bolidu jakim dysponował japoński team. W sezonie 2007 Sato nadal będzie występował w barwach Super Aguri, mając za partnera doświadczonego testera Hondy- Anthonego Davidsona.

Anthony Davidson (Super Aguri)
Anthony Davidson błyskotliwie przedarł się do grona kierowców F1. Niemniej droga do pierwszego pełnego etatu kierowcy podstawowego trwała bardzo długo. Swoją karierę Brytyjczyk zaczynał od kartingu i występów w Formule Ford Zetec. W sezonie 1999 wygrał Formułę Ford Zetec, zwyciężając aż sześć razy. Za każdym razem startując z pierwszego pola startowego. W tym samym roku Davidson ukończył włoskie mistrzostwa kartingowe na drugiej pozycji. W sezonie 2000 kontynuuował ściganie w Formule Ford i został uhonorowany nagrodą magazynu Autosport jako Młody Kierowca Roku.
W sezonie 2001 Anthony Davidson został kierowcą testowym ekipy BAR i brał udział w brytyjskiej edycji F3, którą ukończył na drugiej pozycji. Od tej pory przyklejona została do niego metka kierowcy testowego zespołu BAR, a później Honda. W sezonie 2002 oprócz obowiązków testowych, młodemu Brytyjczykowi udało się zadebiutować w wyścigu F1, zastępując w barwach zespołu Minardi Alexa Yoonga podczas GP Węgier i GP Belgii. W sezonach 2003, 2004 i 2005 Davidson nadal pełnił funkcję kierowcy testowego BAR. Niemniej w roku 2005 udało się wystąpić w wyścigu o GP Malezji, gdzie zastąpił chorego Takumę Sato. W sezonie 2006 Anthony Davidson został trzecim kierowcą Hondy, występując regularnie w piątkowych sesjach treningowych. Rosnąca frustracja i brak ofert ze strony zespołów F1 sprawiły, że od sezonu 2007 Davidson będzie ścigał się w barwach Super Aguri, którego bolidy będą napędzane silnikami Hondy. Będzie to pierwszy pełny sezon Brytyjczyka w F1 jako podstawowego kierowcy wyścigowego.

zrodlo www.formula1.pl